Seicento Sporting

Wersja Sporting była dostępna od 1998 roku, do napędu służył silniki 1.1 Fire o mocy maksymalnej 54 KM (40 kW). Zastosowano w niej skrzynię biegów o krótszych przełożeniach, stabilizator poprzeczny zawieszenia przedniego, felgi ze stopów lekkich z szerszymi oponami oraz elektryczne wspomaganie układu kierowniczego (EPAS)^[26][18]. Na desce rozdzielczej pojawił się obrotomierz (tylko w tej wersji), koło kierownicy i mieszek lewarka skrzyni biegów obszyto skórą^[4]. Pojazd cechował się lepszą niż w przypadku standardowej wersji 1.1 dynamiką oraz nieco wyższym zużyciem paliwa^[4]. Występowała także wersja Sporting Abarth (nakładki nadwozia, inny wzór felg oraz zmodyfikowany układ przeniesienia napędu)^[26]. Wersję Sporting wycofano z rynku w 2002 roku, wtedy też zakończono sprzedaż podstawowej wersji modelu z silnikiem 900^[26].

Podobnie skonfigurowana była limitowana wersja Schumacher. Zastosowano w nim m.in: wspomaganie układu kierowniczego, stabilizator poprzeczny przedniego zawieszenia, centralny zamek, poduszkę powietrzną kierowcy oraz felgi ze stopów metali lekkich^[22].

Żródło: wikipedia.org

Foto: katalog-samochodow.pl 

Wersje wyposażenia Fiat Seicento

Początkowo pojazd dostępny był w trzech wersjach: S, SX i Sporting^[18]. Podstawowy wariant S wyposażony był w m.in: nielakierowane zderzaki i lusterka oraz stalowe felgi^[18]. Wersja SX wyróżniała się zderzakami w kolorze nadwozia, elektrycznie sterowanymi szybami i centralnym zamkiem.

W późniejszym okresie podstawową wersją dla silnika 1100 była Hobby. Wyposażenie wnętrza obejmowało dodatkowo elektrycznie sterowane szyby przednie oraz dwie poduszki powietrzne (pasażera i kierowcy)^[19]. Najuboższym wariantem został Young (tylko napinacze pasów bezpieczeństwa), oprócz tego występowała także limitowana edycja Fun - miała m.in: lakierowane pod kolor nadwozia zderzaki, zestaw audio, uchylne szyby tylne i bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa dla pasażerów tylnej kanapy^[20]. Dostępna była też odmiana wyposażona w automatyczne sprzęgło - Citymatic^[20]. Seicento Suite występowało z ręczną klimatyzacja w standardzie^[20].

W czerwcu 2002 rozpoczęto sprzedaż wersji Go!, oferowała ona m.in: zderzaki w kolorze nadwozia, szyberdach oraz zestaw audio z czterema głośnikami^[21].

Wersja Brush oferowana była z silnikami 900 i 1100, bazowała na odmianie Fun. Cechowała się dwukolorowym kontrastowym malowaniem nadwozia, dostępnych było kilka konfiguracji. Standardem był lakier metalizowany^[22]. Oprócz tego, wewnątrz zastosowano dwukolorową tapicerkę, z wyposażenia dodatkowego zamontowano elektrycznie sterowane szyby w drzwiach przednich^[22].